:: Michael ::
Hiç gelmeyen bir telefon çağrısını bekleyerek endişeli bir akşam geçirdim.
Memur Munroe ertesi sabah mağazama girdiğinde hiç şaşırmadım. ama kot pantolon ve tişört giydiğini görünce şaşırdım. Kaslarının belirginliğini görebiliyordum ve ağzım sulanmaya başladı. Ah, ne olmuş yani! Düşündüm ki, güzel göğüs kasları ve altılı paketi var. Sonra kot pantolonun biçimli kalçalarına ve kalçalarına yapıştığını gördüm. Başım beladaydı. Büyük beladaydım. Keşke çikolatalı süt bağımlılığım olmasaydı ve o mağazaya gitmeseydim ...
"Jerry, işi devral."
İşçimi evde bıraktım. kasayı alıp polise doğru yürüdü. Dokulu duvar kağıtlarından bazılarını inceliyordu ve onun büyük, kalın parmaklarının örnek kareyi okşamasını izlerken bir an büyülendim. Kocaman, aptal bir ahmak gibi görünüyordu ama Alexander Julian'ın makalesine olan takdiri bana farklı söylüyordu. Bu gizemli adam hakkında aydınlatıcı bir gerçek daha. Boğazımı temizledim.
"Bir odanın yeniden düzenlenmesi mi gerekiyor?"
"Ah, ah, merhaba." Elini düşürdü, yüz hatları renklendi. Onun kızarmasının şimdiye kadar gördüğüm en tatlı şey olduğunu düşündüm.
"Merhaba." İleriye doğru ilerledim ve onun sahip olduğu kareyi okşadım. "Duvar kağıdı mı arıyorsunuz?"
"Eh, hayır."
"Çok kötü." Onun yanında durup örnek duvara baktım. "Harika bir dokulu duvar kağıdı seçkimiz var."
"Eminim öyledir."
Resmi kıyafet eksikliği endişe vericiydi ve yapamayacağıma karar verdim' onunla oyun oynamaya param yetmez. "Peki Memur Munroe, sizin için ne yapabilirim?"
"Benim adım Robby."
Kara gözleri midemi düğümledi. "Tamam Robby. Senin için ne yapabilirim?"
"Benimle kahvaltıda neden buluşmadığını öğrenmeye geldim."
"Ha?" Yüzündeki gülümseme paha biçilemezdi ve keşke o an bir silahım olsaydı, kendimi bu sefaletten kurtarabilseydim. "Ben – anlamıyorum."
"Anlayacak ne var? Kahvaltı. Yumurta, domuz pastırması, portakal suyu, çay ve belki biraz esrar
kahverengi ... "
"Çay?" Nedenini bilmiyorum ama onun oyununu oynamak istedim.
"Evet, bitkisel. Ayrıca krem peynirli ve iyi balık soslu taze yaban mersinli kekleri de var..."
<br / >Kalbim o kadar yüksek sesle atıyordu ki mağazadaki başka birinin bunu duyup duymadığını merak ettim. Yiyecek vaadiyle beni tuzağa düşürdüğünü biliyordu. Tanrım, çok ucuz bir randevuydum! Gitmeyi o kadar çok istedim kiama talimatlarımın ne olduğunu biliyordum ve halka açık restoranlardaki randevular kabul edilebilir şeyler listesinde değildi. "Teklif yapman çok hoş Robby ama kabul edemem."